Litt.tekst – oktober

Det er allereie blitt heilt mørkt når eg skundar meg mot døra. Lyset frå gatelykta får dei gule ospeblada på bakken til å skinne mot den svarte asfalten. Vinden tar tak, og eg grip fastare om paraplyen. Håpar den ikkje vrengest.

Eg opnar døra, slår saman paraplyen og går inn. Varmen og lukta av nybakt eplekake slår mot meg. Ein liten stans rett innanfor døra for å tørke vekk dogg og regndropar frå brillene, før eg kan ta inn lokalet. Jo, det er verkeleg ein bok-kafé. Dei mørkebrune trehyllene strekk seg frå golv til tak. Fulle til randen av bøker i alle slags fargar og format. Ein stige står lent inntil eine veggen for at ein skal få tak i dei bøkene som står høgast oppe. Synet får meg til å smile og tenke på biblioteket til Udyret.

Lenger inne må det vera eit piano, for mjuke tonar smyg seg heilt bort til døra. På veg innover i rommet klarer eg ikkje la vera, men lar fingrane gli lett langsetter bokryggane. Her er så mykje å sjå, så mykje å ønske seg. Øskjer med puslespel, dei finaste pennar, og på veggen heng kloke ord frå folk som har tenkt gode tankar før. Og så klart, bøker. Eg må ha ei med meg heim. Eller maks to.

Prismene i den store lysekrona sender små flekker av lys rundt i rommet. Eg tenker på lysekrona i finstova til bestemor, og korleis alle små barn etter tur er blitt løfta opp til den. Akkurat høgt nok til å nå dei glitrande diamantane med fingertuppane. Her er det altfor høgt under taket til at nokon kan rekke opp.

Eg kastar eit langt blikk mot kakedisken og kjenner vatnet stig i munnen. Blank glasur, mørk sjokolade og luftig bakverk bak blankpussa glas. Korleis skal eg klare å velje?

Inst, like ved peisen er det ledig. Det knitrar i tørr ved, og varmen får meg til vikle skjerfet vekk frå halsen og å opne jakka. Eg søkk ned i den mjuke stolen og pustar djupt.

Ei dame med forkle og varme auger kjem mot meg.
«Velkommen til Litt.godt» seier ho og smiler. «Kva kan me freiste deg med i dag?»

Leave a comment

Your email address will not be published.