Litt.tekst – januar

Eg opnar almanakken. Har ikkje fått sjans tidlegare, men nå sit eg likevel berre her og ventar. 2021 ligg samanslått til venstre. Slitt i kantane, flekkete og med fullskrivne sider. 2022 er ny, feilfri og mykje tynnare. Rart korleis almanakken ser ut til å vekse gjennom året. Er det alle minna mellom sidene som tar plass?

Eg finn fram pennen og tek til å føre inn bursdagane medan eg ventar på Charlotte. Kan allereie høyre kommentarane eg kjem til å få. At eg er ein dinosaur. Moglegvis den siste i heile verda med fysisk kalender. Ei heil bok i veska. Men eg har prøvd å bruke smarttelefonen. Gjer det uansett for det som handlar om jobb. Men der kalenderen på telefonen gjer meg uroleg og stressa, gir innføringane i almanakken meg kjensla av kontroll og oversikt.

– Kva skriv du? seier stemma til Charlotte over meg. Eg kikkar opp og ser det bølgjande håret og den raude leppestiften.
– Berre ting eg må hugse. Hei! Og godt nytt år!

Charlotte ler, bøyer seg over meg og fangar meg i ein klem. Sjølv om det eigentleg ikkje er lov. Slik er det med Charlotte. Så godt ho luktar.

-Så kjekt å sjå deg, det var jammen lenge sidan!

Det er det. Eg kan knapt hugse sist me møttest. Men eg har ofte tenkt på henne. Dei andre også. Det er slik med Charlotte. Ho er midtpunktet i samtalen både når ho er der og når ho ikkje er der. Veit ho det? At me snakkar om henne. Ikkje på ein vond måte, men likevel.

Det blei suppe og nybakte rundstykke i dag. Charlotte pratar og ler høgt medan me et. Smører på tjukt lag med smør og dypper rundstykket djupt ned i suppa. Det dryp frå rundstykket medan ho fortel om alt det spanande ho har opplevd i det siste. Korleis er det i det heile tatt mogleg å oppleve noko som helst nå for tida? Så annleis hennar liv er. Og likevel ringte ho meg og ville møtast.

– Så, kva er det du må hugse? spør ho. – Kva er det som er så viktig at du treng å bære på ei heil bok for ikkje å gløyme det?

– Berre bursdagar, foreldresamtalar, fotballkampar og slikt. Det kan vere kva som helst. Dessutan likar eg bøker.

– Det veit eg du gjer, seier ho og smiler. – Dette må vere den perfekte kaféen for deg! Er du her kvar dag, eller?

– Haha, i mitt drømmeliv, kanskje. Det blir ikkje tid til så mange kafébesøk mellom jobb, ungar og husarbeid.

– Kanskje du skulle skrive inn nokre fleire i kalenderen din, seier ho og nikkar mot boka som framleis ligg på bordet. – Forresten…

Ho strekk ut handa og grip både almanakken og pennen. Opnar den på ein tilfeldig dato og skriv raskt og rotete.

Smilet mitt stivnar.

-Kva er det du gjer?

Ho overhøyrer meg og finn ei ny side og ei til. Så nøler ho ein augneblink, før ho blar fram til ei side til og rablar ned noko meir, denne gong med eit raskt drag av alvor i andletet.

-Du får sjå seinare, seier ho. Alvoret er borte, og auga glitrar spøkefulle mot meg når ho klaskar boka saman og stappar den ned i veska mi.

Så held ho fram med å snakke, men nå høyrer eg berre halvvegs etter.

-Oi, shit! seier ho brått – Eg må gå. Nå er eg for sein til selskapet, mamma kjem til å klikke.

Så typisk.

Ein klem og eit kyss på kinnet, og så er ho på veg. Lukta av henne heng igjen heilt til døra lukkar seg mot gata.

Eg skundar meg å ta almanakken opp frå veska. Blar meg baklengs gjennom alle dei blanke sidene medan eg ergrar meg over kor lett alt er for henne. Ingenting er viktig, ingenting er alvor. Ho berre tar seg til rette og trur at alt er greitt.

Så finn eg dei første kråketærne. 24. november står det «Hugs å bestille massasje!». 15. september: «Avtal eit kafébesøk med ei venninne». Ok, eg burde kanskje ikkje ha blitt så irritert. 10. mai: «Gå ein tur og plukk blomar i fint vårvêr». Skrifta hennar minner meg om alle lappane me sendte i timane. Det var alltid ho som fekk skulda. Og ho tok alltid kjeften utan å klage. Og så, til slutt. 20. januar: «Ring Charlotte og høyr korleis det går med cellegifta.»

Leave a comment

Your email address will not be published.