Litt.tekst – november 2023

Han sat og kikka ut vindauget etter henne. Lyset frå gatelyktene fekk dei gule blada til å gløde på treet. Eit etter eit losna dei, segla ned gjennom lufta og la seg til ro på den våte asfalten. Det var ikkje mange igjen nå. Hadde han nokon gong sett det siste bladet losne frå eit haustfarga tre? Han trudde ikkje det. Kanskje i dag var dagen?

«Me må snakke saman» hadde ho skrive. «Møt meg på Litt.godt kl 18.»

Orda hennar fekk det til å risle gjennom kroppen hans. Ei uro planta seg djupt i magen og nekta å gi fred.

Det hadde vore dei beste månadane på lenge. Først berre å komme seg ut og treffe andre litteraturglade til lesestundene på Litt.godt. Den fine gjengen dei hadde blitt. Så henne spesielt. Korleis dei tilfeldigvis alltid klarte å bli sitjande igjen etter at alle dei andre gjekk heim til sitt. Den krypande vissa om at det var alt anna enn tilfeldig. Alle dei kjenslene han knapt kunne tru at framleis kunne finnast i ein på hans alder.

Stille og langsamt var det blitt dei to. Ingenting var sagt. Ingenting forklart. Men lesegruppa visste, barna deira visste, og dei sjølv visste. Det hadde han i alle fall trudd. Heilt til meldinga kom.

Han kjente igjen kåpa meir enn henne. Det var som ho hadde krympa. Og det var ei hast ved skritta hennar som han ikkje hadde sett før. Han høyrde bjølla over den blå døra klinge, men i staden for å kjenne på gleda over snart å sjå henne igjen, var det uroa som vaks.

Han såg for seg korleis ho stoppa rett innanfor døra for å tørke doggen og regndropane av brillene. Losna på skjerfet og kneppa opp kåpa. Så var ho der. På veg bort frå bokhyllene, forbi alle bord og stolar og rett mot han. Kva var det som ikkje kunne vente?

Auga hennar var store og raudkanta. Ho la hanskar og skjerf frå seg på bordet, sette seg og greip hendene hans. Hardt. Så møtte ho blikket hans.

«Bror min er død” sa ho og auga vart blanke. «Dei fann han i senga i dag. I går var han i selskap for barnebarnet. Og i dag er han ikkje meir.»

«Åh, Hilde» sa han, medan sorg og lette blanda seg i brystet hans.

«Dette går ikkje lenger» sa ho. «Kven veit kva tid me har?»

«Kva meiner du?»

«Eg vil ikkje vente. Eg vil gripe all lykka eg kan få.» sa ho og lente seg nærmare.

Ute skalv det siste bladet i vinden, før det gav opp og losna. Han såg det ikkje. Alt han ensa var krafta i grepet hennar, det verjelause blikket og spørsmålet hennar, som dirra i lufta mellom dei.

«Vil du gifte deg med meg?»

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *